Euvgenia Parakhina: “Ik wil honderd procent moeder zijn”

Door Joke Heikens

Euvgenia Parakhina kennen we allemaal uit Dancing with the Stars, waar ze stuntelige bekende Nederlanders de dansvloer op hielp en de meest professionele ballroomdansen liet dansen. Nederland viel voor deze Russische met haar accent, die nu toch alweer 20 jaar in Nederland woont. Afgelopen zomer kreeg ze haar eerste kind en daarmee ging er een wereld voor haar open.

Euvgenia

Foto: Cyriel CremersDansen

Dansen

“In Rusland ben je al heel laat als je met 30 jaar een kind krijgt, laat staan met 43 jaar zoals ik. Maar ik vond mijn danscarrière eerst belangrijker, ik wilde er alles uithalen wat er inzat en dan pas aan kinderen beginnen. Het is ook vanwege het dansen dat ik naar Nederland ben verhuisd, hier zat een goede danspartner voor mij. Dat ik toen gevraagd werd voor Dancing with the Stars had ik nooit vooraf gedacht. Dansen is mijn leven en dat is het nog steeds. Daardoor was ik wel nog helemaal blanco wat baby’s betreft, ik wist er echt niets van. Mijn zus heeft wel kinderen, maar zij woont in Moskou. Plus dat je nooit van te voren kunt weten hoe je baby is, misschien krijg je wel een huilbaby.

Misselijk

Mijn zwangerschap was niet zo leuk. Al na twee of drie weken lustte ik mijn favoriete drankje niet meer, koffie was ook uit den boze. Dat ging zelfs zo ver dat niemand het woord ‘koffie’ in mijn bijzijn mocht noemen. Chocola lustte ik niet meer, vleeswaren ook niet en van alle geuren werd ik misselijk. Ik rook alles, tot aan de deodorant van mensen om me heen toe. Ik kon precies vertellen wie wat op had. En natuurlijk werd ik daar ook misselijk van, ik had zelf ook geen deo meer op. Er werd wel gezegd dat dit tot de derde of vierde maand kon gebeuren, maar ik had het tot de vijfde maand!

Fruitsapjes

Eten ging ook erg moeizaam en ik viel af in plaats van aan te komen. Normaal eet ik iedere ochtend twee boterhammen bij het ontbijt, maar nu lustte ik er eigenlijk niet één. Voor mijn baby propte ik dan toch maar eentje naar binnen. Ik dronk alleen fruitsapjes. Ik was ook erg moe, ik had nergens energie voor. Behalve als ik op de dansvloer stond, dan ging ik helemaal los. Dat dat wel lukte kwam waarschijnlijk door de adrenaline die dansen in me losmaakt.

Buik(je)

Ik had maar een klein buikje, dus toen ik met vijfeneenhalve maand vertelde dat ik zwanger was, keken de mensen om me heen vreemd op. Waar zat die baby dan? Ik heb natuurlijk een geweldige conditie door al dat dansen, wat mij wel door het zwaarste heen zou helpen, dacht ik. Uiteraard is het goed om een goede conditie te hebben als je boven de 40 nog zwanger wordt, maar ik had nooit gedacht dat die conditie en gespierdheid zich tegen me zou keren. Toen ik 35 weken zwanger was, vloog ik nog naar Engeland om een wedstrijd te jureren. Ik had een verklaring van de dokter bij me dat het mocht, maar ze zagen niet dat ik zwanger was… Ik had zelf de instelling: Ik kan alles nog doen, dus dan moet ik het ook doen.

Pijn, pijn, pijn

De bevalling was pijnlijk, toen de ruggenprik eenmaal was uitgewerkt. Door mijn vele buikspieren en mijn sportieve lichaam, voelde ik de pijn des te erger. Vooraf hoorde ik dat de meeste vrouwen dezelfde dag weer uit bed kunnen, dat ze weer rondlopen. Nou, dat was bij mij heel anders. Ik had zo’n verschrikkelijke pijn dat ik steeds bijna flauwviel als ik iets wilde gaan doen. Ik kon een week later nog niet lopen! Ik moest overal bij geholpen worden, nogal irritant. Ik kon niet doen wat ik zelf wilde en dat is heel vreemd. Dat het hebben van een sportief lichaam zo’n nadeel zou zijn na de bevalling, dat had ik nooit gedacht. Maar doordat ik zoveel buikspieren heb, bleef bij mij de pijn langer aanhouden. Veel langer dan de ruggenprik werkte. Dat was geen pretje.

Borstvoeding

Ik wilde ook borstvoeding geven aan mijn zoontje Rafaël. Dat ging ook niet vanzelf. Na de derde dag ging alles open, dat was erg pijnlijk. Maar ik wilde niet zo snel opgeven, als de natuur dat zo bedacht heeft, dat zal niet voor niets zijn en ik had mijn zinnen gezet op borstvoeding. Al snel werd duidelijk dat ik te weinig voeding had en er werd gesproken over bijvoeding voor Rafaël, want hij viel af. Ik moest maar gaan kolven. Dat heb ik geprobeerd, maar ook dat werkte niet. Iedere keer als ik Rafaël de borst wilde geven, liepen de tranen over mijn wangen. Op de vierde dag kwam de verloskundige langs en die zei na één blik op mijn borsten: ‘Stoppen! Dit kan zo niet. Euvgenia loopt een groot risico op een borstontsteking en ook Rafaël loopt gevaar. Dit kan niet, dus meteen stoppen.’ Maar ik wilde niet stoppen, ik wilde niet dat Rafaël bijvoeding kreeg.

Lactatiedeskundige

Een dag later kwam een lactatiedeskundige langs en daarmee hebben we de borstvoeding letterlijk in alle standen proberen te geven, maar het lukte gewoon niet. Niet genoeg in ieder geval. Ik moest me er toch maar bij neerleggen dat ik niet volledige borstvoeding kon geven. Ik laat Rafaël nu ’s ochtends alles opdrinken wat erin zit. De rest van de dag krijgt hij flesvoeding. ’s Avonds proberen we nog een keer of ik weer wat heb, zo ja, dan krijgt hij het.

Nachten

Onze nachten zijn gelukkig rustig. Rafaël sliep al vrij snel de hele nacht door, alleen in de eerste maand moest ik er ’s nachts een paar keer uit.. Vier weken na de geboorte ben ik alweer aan de slag gegaan. Dat had ik ook zo afgesproken met mijn partner. Natuurlijk zijn er wel dingen die ik niet wil doen, zoals jureren in het buitenland. Ik wil nu nog niet zo ver weg zijn van Rafaël. Ik wil van hem genieten, van ieder lachje en ieder geluidje. Dat maakt mij gelukkig! Ik wil Rafaël alles aanbieden, dan kan hij zelf keuzes maken wat hij wil. In Rusland gaan alle kinderen op dansles, dat is in Nederland minder. Ik geef nu stijldansles aan kinderen van drie-en-een-half tot vier-en-een-half jaar, dat zijn vooral kinderen van Russische afkomst. Rafaël mag daar ook aan meedoen, maar ik zal hem nooit pushen. Hij mag zelf beslissen wat hij wil.

Afspraken

Met mijn partner heb ik goede afspraken gemaakt, de baby is een gedeelde verantwoordelijkheid. Ik word een erg ongelukkige moeder als ik niet kan blijven dansen, daar moet ik gewoon mee doorgaan. Gelukkig is die mogelijkheid er. We zochten al naar een oppas voordat Rafaël geboren was. We voeden Rafaël ook bewust tweetalig op, dat is alleen maar goed voor hem. Het is heel grappig om te zien dat hij al op Russische kinderliedjes reageert. Ik spreek natuurlijk altijd Russisch met hem als papa er niet is, als papa er wel is dan is het Nederlands.

Dimensie

Ik heb heel bewust voor een baby gekozen en het is een verrijking van mijn leven. Maar ik kan nu niet op stel en sprong de deur uit, alles moet nu veel beter en strakker gepland worden. Hij geeft me zo’n extra dimensie in mijn leven! Ik ben moeder geworden en daarmee heb ik een hele reeks nieuwe emoties en gevoelens gekregen. Als ik al eerder een kind had gekregen, dan had ik nooit zo bewust moeder kunnen zijn als nu. Dan was ik nog veel bezig geweest met mijn danscarrière. Nog steeds bestaat mijn leven uit dansen, maar daar is wel een klein en heel lief kereltje bij gekomen waar ik honderd procent moeder voor wil zijn.”

CV Euvgenia 3

[easy_contact_forms fid=13]

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *