Geen roze wolk …..

Ze loopt naast me op het strand. Haar handen in de zakken van haar halflange jas, haar haren losjes opgestoken. Ondanks het feit dat ze me glimlachend aankijkt, lachen haar ogen niet mee. “Ik weet het even niet meer” verzucht ze. “Iedereen zegt me dat ik van deze periode moet genieten, maar ik geniet helemaal niet.”

Anne, 32 jaar, is zeven weken geleden bevallen van een zoon. Ze laat me direct bij onze ontmoeting op het strand een foto van hem zien. “Het is niet dat ik niet van hem hou. Sterker nog, ik vind het de mooiste en liefste baby die er is. Maar misschien ben ik niet zo goed in moeder zijn ofzo.”

Tijdens onze telefonische intake merk ik dat de roze wolk ontbreekt. Ze geeft aan dat ze haar werk mist, de gebroken nachten zwaar vindt, moet wennen aan haar veranderde sociale leven en soms radeloos wordt van de huilbuien van haar zoon. “En doordat ik die dingen denk, voel ik me een waardeloze moeder.” Na ons telefoongesprek besluit ze een outdoorsessie bij me op het strand te boeken.

Afbeelding-strand-jpeg-300x212Nu we samen wandelen, vraag ik haar naar haar verwachtingen. “Het lijkt wel of heel de wereld zit te genieten met een altijd blije baby en ik heb het gevoel dat ik daar ook aan moet voldoen. Maar eigenlijk mis ik mijn oude leven zo.” Op mijn vraag wat ze het meest mist, antwoordt ze dat het niet eens iets specifieks is. “Gewoon, even een moment voor mezelf. Heel even geen moeder zijn, maar gewoon weer Anne.” Wanneer ik vraag wat haar tegenhoudt om een moment voor haarzelf in te lassen, komen de tranen. Schuldgevoel, het idee dat je niet zomaar weg kan bij je baby om iets leuks te gaan doen, een groot verantwoordelijkheidsgevoel… Ik leg Anne uit dat veel jonge moeders dit zo voelen en dat ze dus niet de enige is.

Als we terugkeren bij de strandtent waar we onze coachingssessie begonnen, zijn Annes tranen gedroogd. De glimlach die nu doorbreekt is echt. “Ik had niet door dat de oplossing eigenlijk zo makkelijk was. Ik ga meteen mijn moeder bellen of ze binnenkort kan komen oppassen. Ik verheug me nu al op een uurtje bij de kapper; een tijdschrift erbij en even helemaal niks. Dank voor dit gesprek, het heeft me zo geholpen.” En ik glimlach terug, wetend dat Anne haar eigen probleem heeft opgelost. Ze had alleen iemand nodig om haar gedachten te helpen ordenen. Wat is coach zijn toch een mooi beroep.

Dit blog is geschreven door Marieke Gouka van Pink House Coaching. Outdoorsessies op het strand (ook eenmalig) via www.pinkhousecoaching.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *